Oto nadchodzi: talia SERENDIB – ATHARAMAN – niecodzienne narzędzie zrodzone z podróży, refleksji i odrobiny przewrotnego humoru.

To niezwykłe karty z niezwykłej podróży. Głębokie i refleksyjne, a jednocześnie podszyte dystansem. Część z nich to karty otwarte – bez opisu, zapraszające do indywidualnej interpretacji. Pozostałe 35 rozwiniętych kart otrzymają bogaty przewodnik, zawierający:

• poetyckie opisy inspirowane symbolicznymi zdjęciami ze Sri Lanki,
• pytania, które stawiają lustra i otwierają drzwi,
• afirmacje, które zostają na dłużej,
• słownik symboli, który pomaga wejść głębiej w obrazy i metafory.

SERENDIB – ATHARAMAN to narzędzie do pracy z wyobraźnią, emocjami i wewnętrzną przemianą. To podróż przez widzialne i niewidzialne. Zatrzymanie między krokami. Zaproszenie do uważnego bycia – z tym, co jest.

Dla kogo jest to narzędzie?

Dla coachów, trenerek, facylitatorów, osób wspierających innych.
Dla twórczych dusz, dla szukających, dla tych, którzy lubią połączyć refleksję z zabawą.
Dla każdego, kto chce stanąć na moment i zapytać: „Co widzę? Co czuję? Co mogę usłyszeć, nawet bez słów?”

Niektóre obrazy prowadzą głębiej – ku temu, co niewidzialne, a przecież odczuwalne.
Stopy Buddy – ślad ciszy, uważności i łagodnego stąpania przez życie.
Hanuman – ucieleśnienie odwagi, oddania i mocy serca, które przekracza własne granice.

Talia SERENDIB – ATHARAMAN nie ucieka od duchowości. Przeciwnie – zaprasza, by się jej przyjrzeć bez patosu, z czułością i dystansem. Bo duchowość to także codzienne gesty, potknięcia, relacje i wybory.

Na jednym zdjęciu – trąba słonia, potężna i wrażliwa zarazem. Narzędzie siły i delikatności, sięgania, badania, czucia świata. Na drugim – małpa zajadająca kwiaty, jakby nie wiedziała, że właśnie pożera coś pięknego. A może wie i nie robi z tego problemu?

Oba te obrazy pokazują, jak blisko siebie są instynkt i zmysłowość, siła i łagodność, przyziemność i kontemplacja.

W talii SERENDIB – ATHARAMAN będzie można spotkać nie tylko archetypy i symbole, ale też codzienną dzikość. Czasem rozbrajającą, czasem zaskakującą.
Tę, która pachnie kurzem drogi, owocem i… pyłkiem na płatkach.

Dwa ujęcia przez szybę. Dwa światy w biegu.

Pierwsze – uliczna scena handlu. Kolory tkanin, gwar, skutery, rozmowy. Świat w ruchu, który w kadrze na chwilę zastyga. Patrzysz z dystansu. Jak przez wodę. Może jako przechodzień, może jako uczestnik codzienności, której nie znasz od środka.

Drugie – kobiety w sari jedzące lody. Każda w swoim rytmie. Od nadgryzienia do końca. Święto. Ciepło. Życie. Nieuchwytny moment, który staje się uniwersalnym obrazem: przyjemność, relacja, wspólny krok… a może właśnie odstęp między krokami.

Obie karty przypominają o tym, że świat trwa – niezależnie od tego, jak go przeżywamy.
Ale też: że każda chwila ma smak. I że możemy ją zobaczyć naprawdę – nawet przez szybę.

Bo tak kończy się każda droga – i tak zaczyna się nowa.
Na jednym zdjęciu: rzeźba słonia w akcie wydalania. Tak, naprawdę. Bo życie to cykl. Metabolizm świata. Kupa, z której w Sri Lance powstaje papier. Z której robi się opowieść. Z której – nie oszukujmy się – jesteśmy wszyscy.
Z humorem, dystansem i podziwem dla natury, która nie marnuje niczego.

Na drugim – wnętrze pracowni. Drewniane stoły, krzesło na pierwszym planie.
Za nimi – słonie z różnych gatunków drewna, jak żywe.
A dalej: olbrzymia Maska Demona Ognia – czerwono-żółta strażniczka progu. Obok niej drewniany żołnierz w spódnicy.
Symboliczna scena czuwania, ochrony, przejścia.

To zaproszenie do świata SERENDIB – ATHARAMAN.
Świata, który powstał z podróży – przez miejsca, przez obrazy, przez myśli.
Świata, który łączy duchowość i codzienność, poetyckość i ironię, zatrzymanie i działanie.
Świata, w którym zdjęcia stają się pytaniami, a pytania – drogą.

Zajrzyj. Usiądź. Zadaj sobie pytanie. Może właśnie na tym krześle?
Witamy w kręgu.

Przedstawiam najnowsze karty Zwrotnicy. KOBIECE ARCHETYPY inspirowane są teorią archetypów Margaret Mark i Carol S. Pearson. Tym razem kolaże wykonane są w wersji graficznej, a ich wielowymiarowość pobudza wyobraźnię, dając możliwość dotarcia do tego, co nieuświadomione. Narzędzie niedługo trafi do naszego sklepu internetowego, a na wiosnę planujemy zorganizować kameralne spotkania w kobiecych kręgach. Będzie to okazja do stworzenia własnej konstelacji archetypów. Praca z najnowszymi KOBIECYMI ARCHETYPAMI pozwala na głęboką refleksję i znalezienie odpowiedzi na ważne pytania.

3 archetypy związane są z potrzebą przynależności. Są to:

• koleżeńska i wzbudzająca zaufanie KUMPELKA,
• darząca uczuciem i pobudzająca zmysły KOCHAJĄCA,
• troszcząca się OPIEKUNKA.

3 archetypy wiążą się z dążeniem do niezależności i samorealizacji. Są to:

• pokonująca przeszkody WOJOWNICZKA, 
• sprzyjająca zmianie CZARODZIEJKA,
• błyskotliwie wdrażająca wizję KREATORKA.

3 archetypy symbolizują stabilizację i kontrolę. Są to:

• mająca siłę i kontrolę WŁADCZYNI,
• dążąca do prawdy i zrozumienia WIEDZĄCA,
• goniąca za szczęściem IDEALISTKA.

3 archetypy odpowiedzialne są za podejmowania ryzyka i wolność działania. A to:

• idąca pod prąd NIEPOKORNA,
• mająca dystans do siebie i innych FIGLARKA,
• poszukująca i odkrywająca EKSPLORATORKA.

Karty z instrukcjami pokazują w jaki sposób można pracować z tym narzędziem. 32 karty bez podpisów dają możliwość uzupełnienia wypracowanego zbioru/konstelacji archetypów. Każda kobieta może odnaleźć w sobie kilka archetypów jednocześnie i zmieniać je w różnych etapach życia. Zbiór wzorców jest zbiorem otwartym. Najnowsze archetypy to LIDERKA (odnosi sukcesy zawodowe, zarządza ludźmi i projektami), INFLUENCERKA (tworzy trendy, inspiruje innych), AKTYWISTKA (walczy o prawa kobiet, ekologię, zmiany społeczne), NOMADKA/MINIMALISTKA (vlogerka podróżnicza, wolny duch, nie przywiązuje się do rzeczy), TECH QUEEN (świat technologii to jej królestwo, rozwija startupy, pracuje w IT), WELLNESS GURU (promuje zdrowie, balans, medytację i dbanie o siebie), MAMA XXI WIEKU (łączy macierzyństwo z pracą, rozwija pasje, dba o rodzinę, ale nie zapomina o sobie). Współczesne kobiety często łączą kilka archetypów – np. mogą być liderkami i aktywistkami, albo artystkami i nomadkami.

Kiedy przez dwa dni oglądałam ekspozycje na Biennale Sztuki w Wenecji, co krok spotykałam ludzi pasujących do wystawianych dzieł sztuki. Polecam taką zabawę w „mimikra art”. To kreatywne i wprowadzające nową jakość podejście do odwiedzania galerii sztuki. Jeżeli nastawiasz się na wyłapywanie podobieństw, zaczynasz je naprawdę dostrzegać. A swoją drogą, sztukę oglądają naprawdę barwni ludzie 🙂 .

To świetny koncept wizualny – ludzie w muzeum wtapiający się w dzieła sztuki poprzez kolory i wzory na ubraniach. Można to zobaczyć w rzeczywistości jako przypadkowe dopasowania lub celowe stylizacje. Można podejść do tego tematu na kilka sposobów:

• dopasowanie kolorystyczne,
• ludzie w muzeum noszący ubrania w dokładnie tych samych barwach, co obrazy i rzeźby, 
• osoba ubrana w płaszcz w kolorze z abstrakcyjnego obrazu,
• kobieta w sukience wtapiająca się w impresjonistyczne dzieło pełne miękkich kolorów,
• dopasowanie wzorów,
• strój imitujący wzory z dzieł sztuki,
• efekt „kamuflażu”,
• znikanie na tle dzieł sztuki,
• ubranie, którego deseń przypomina fakturę obrazu,
• strój z wzorem przypominającym pociągnięcia pędzla,
• wtapiające się akcesoria,
• podobna fryzura.

Nie tylko ubrania, ale też dodatki mogą pasować do sztuki. Kapelusz w tym samym odcieniu co jeden z elementów na obrazie. Torba z nadrukiem inspirowanym dziełem sztuki. Taki efekt można osiągnąć zarówno przypadkiem, jak i celowo – na przykład podczas stylizowanych sesji fotograficznych lub jako performance art.

Zdjęcia zrobiłam podczas tegorocznego Biennale Sztuki w Wenecji.

A to przykład z internetu:

https://www.facebook.com/reel/1257553141989046

60. Międzynarodowa Wystawa Sztuki – La Biennale di Venezia odbyła się od 20 kwietnia do 24 listopada 2024 roku. Kuratorem tej edycji był Adriano Pedrosa, a motyw przewodni brzmiał „Stranieri Ovunque – Foreigners Everywhere” („Cudzoziemcy są wszędzie”).

Wystawa miała miejsce w tradycyjnych lokalizacjach: Giardini, Arsenale oraz Forte Marghera. 

Polski Pawilon, zlokalizowany w Giardini della Biennale, prezentował wystawę wyłonioną w konkursie ogłoszonym przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Zachętę – Narodową Galerię Sztuki.

Dla zwiedzających dostępne były również liczne pawilony narodowe oraz wydarzenia towarzyszące na terenie całej Wenecji, oferujące różnorodne doświadczenia artystyczne.

Biennale Sztuki w Wenecji 2024 spotkało się z różnorodnymi opiniami krytyków i publiczności. Wystawa poruszała aktualne tematy migracji, tożsamości i przynależności, co znalazło odzwierciedlenie w prezentowanych pracach.

Recenzje podkreślały zarówno mocne strony, jak i pewne niedociągnięcia wydarzenia. Na przykład, w artykule opublikowanym na portalu „Format” zwrócono uwagę na imponującą architekturę wystawy oraz różnorodność prezentowanych form artystycznych, takich jak malarstwo, rzeźba czy wideo. Zauważono również, że prace nawiązywały do dziedzictwa kulturowego artystów, jednocześnie unikając odtwórczości, co stanowiło udane połączenie tradycji z nowoczesnością. Wystawa skłaniała do refleksji nad współczesnymi problemami społecznymi i kulturowymi. Biennale w Wenecji to nie tylko wystawy, ale także miejsce intensywnych dyskusji i refleksji nad kondycją współczesnej sztuki. Zwrócono uwagę na różnorodność prezentowanych prac oraz na to, że wydarzenie stanowi platformę do wymiany myśli i poglądów na temat aktualnych problemów społecznych i kulturowych.

Podsumowując, Biennale Sztuki w Wenecji 2024 zostało ocenione jako wydarzenie o wysokim poziomie artystycznym, które skutecznie łączyło różnorodne formy wyrazu z aktualnymi tematami społecznymi, oferując zwiedzającym bogate i wielowymiarowe doświadczenia.

Pawilon Polski zaprezentował wystawę zatytułowaną „Powtarzajcie za mną II”, stworzoną przez ukraiński kolektyw artystyczny Open Group. Wystawa „Powtarzajcie za mną II” to instalacja wideo, która porusza temat traumy wojennej migracji i przesiedlenia. Projekt ten stanowił odpowiedź na hasło przewodnie 60. edycji Biennale. Pawilon Polski, zlokalizowany w Giardini della Biennale w Wenecji, został oficjalnie otwarty 18 kwietnia 2024 roku. Choć sztuka nie jest w stanie zapobiec wojnie, to budzi emocje, które pozwalają nam nie być obojętnymi.

Od 11 do 13 października miałam przyjemność brać udział w  Akademii Coachingu, która odbyła się w Strykowie k/Łodzi. Zostałam zaproszona, żeby poprowadzić warsztaty dla ponad pięćdziesięciu coachów zrzeszonych w ICF. Narzędzia Zwrotnicy są cenione w środowisku osób związanych z branżą szkoleniową i coachingową. Poczułam się doceniona jako twórczyni narzędzi opartych o autorskie fotografie, ale też jako ekspertka od pracy z metaforą i obrazem. Część warsztatową poprzedził krótki wstęp dotyczący historii użycia fotografii w terapii i rozwoju osobistym. Opowiedziałam o pionierskich eksperymentach i odkryciach sięgających końca XIX wieku. Przeniosłam się między innymi do Francji, Stanów Zjednoczonych i Kanady, gdzie w drugiej połowie XX wieku zaczęto wykorzystywać zdjęcia w pracy z pacjentami i grupami terapeutycznymi. Powstawały konkretne wskazówki i zasady korzystania ze zdjęć. W pracy terapeutycznej sprawdzają się te robione przez samych pacjentów np. autoportrety, ale również portrety robione przez innych ludzi oraz albumy rodzinne. To bardzo ciekawa historia, tym bardziej ekscytująca, że w dzisiejszych czasach dostęp do fotografii jest niemal nieograniczony, a dane, które prezentuję poniżej ciągle się aktualizują.

Opowieść o wykorzystaniu fotografii w terapii i rozwoju osobistym uzupełniłam o wypowiedzi słynnych fotografów, które wraz z ich zdjęciami prezentuję poniżej. Dla mnie najbardziej wymowne jest zdanie wypowiedziane przez Minor White’a: Zdjęcia krajobrazowe są w rzeczywistości krajobrazami wewnętrznymi. Każde zrobione przez nas zdjęcie jest swoistym autoportretem.

Kolor ZIELONY jest barwą powszechnie spotykaną w naturze. Wiele kultur kojarzy ten kolor pozytywnie: z życiem, harmonią, naturą i wiosną. Badania wpływu kolorów na ludzką psychikę wykazują, że zieleń ma kojący wpływ na układ nerwowy. Na zielono maluje się wnętrza w szpitalach i halach fabrycznych, aby zmniejszyć stres związany z chorobą oraz pracą. Zielony jest stosowany w terapii kolorami, aby zwiększać uczucie harmonii i równowagi. Piosenka ze słowami Agnieszki Osieckiej „Zielono mi” opisuje mężczyznę, który dzięki obecności ukochanej kobiety odczuwa spokój. Powtarzając „zielono mi”, mężczyzna stwierdza, że choć świat jest zły, to jego uczucie sprawia, że wszystko nabiera sensu. Dzięki miłości jest on w stanie odzyskać równowagę i pogodę ducha. W niektórych okolicznościach zieleń może kojarzyć się z niestabilnością i losowością. Odnosi się to głównie do młodości oraz gier. Stoły w kasynach są zielone, podobnie jak stoły bilardowe, stoły do tenisa i boiska piłkarskie. 

BRĄZOWE barwniki były jednymi z pierwszych, jakich używała ludzkość. Wizerunki zwierząt i odciski dłoni odkryte na ścianach prehistorycznych jaskiń, swą tonację utrzymaną w ciepłych brązach i bordo, zawdzięczają pigmentom ziemi. Barwa brązowa jest w rzeczywistości bardzo ciemną barwą pomarańczową lub żółtą. Widać to wyraźnie, kiedy brakuje kontrastu z innymi barwami. W malarstwie brązy ceniono najbardziej na początku renesansu, służyły do tworzenia światłocieni. Znaczenie koloru brązowego zmieniało się na przestrzeni wieków, jednak często barwa ta kojarzona była z brzydotą, ubóstwem i przeciętnością. Kolor ziemi i błota to kolor kojarzący się z brudem. To także odcień gnijących liści i przeciwieństwo wiosennych, świeżych odcieni zieleni symbolizujących energię i życie. Brązy odegrały ważną rolę na polach bitew. Zastosowanie koloru khaki, a także wzoru moro, ułatwiało żołnierzom wtapianie się w otoczenie. 

SZARY to kolor, który jest mylnie kojarzony jedynie z melancholią, nudą, czy brakiem wyrazistości. To barwa pełna zaskakujących tajemnic i złożoności. Jest trudny do zidentyfikowania dla ludzkiego oka – kolor szary może wydawać się zbliżony do różnych odcieni, w zależności od oświetlenia i otaczających go barw. 

Kolor CZARNY jest barwą mroku, śmierci i żałoby, ale również mody. W równym stopniu odpycha i fascynuje ludzi. W kontekście modowym czarny jest symbolem elegancji. „Mała czarna” to sukienka uważana za klasykę. Czarny jest też symbolem wyrafinowania. W wielu kulturach jest kolorem żałoby i smutku. Czerń kojarzy się z kresem życia, ale jest również obecna na początku rzeczy. Kawałek czarnego węgla drzewnego w dłoni prehistorycznego artysty jest symbolem twórczych początków w dziejach ludzkości. Czarny kwadrat Kazimierza Malewicza uznaje się za pierwszy czysto abstrakcyjny obraz. 

*) opisy kolorów zostały opracowane na podstawie Wikipedii oraz Sekretów kolorów Kassii St Clair

FIOLETOWY to kolor wyjątkowy, przypisany bogom i królom. Historię tego koloru wyznaczają dwa słynne barwniki – starożytny i nowożytny. Starożytny to purpura tyryjska, symbol zamożności i elitarności. Miliardy skorupiaków występujących w basenie Morza Śródziemnego straciły życie, aby bogacze mogli pysznić się swoimi purpurowymi strojami. Drugi to barwnik fiołkowy, otrzymywany chemicznie, którego produkcja również okazała się kosztownym przedsięwzięciem. Fiolet jest to kolor luksusu, ale też głębokiej refleksji i duchowości. W wielu kulturach fioletowy jest symbolem władzy, dostojeństwa i szlachetności. W modzie i dizajnie jest używany do dodania głębi, tajemnicy i elegancji. Fioletowy może pomóc w głębokiej medytacji i duchowym oczyszczeniu, ponieważ uważa się, że sprzyja skupieniu uwagi. 

W dziejach koloru da się zauważyć pewne niedocenianie tego, co NIEBIESKIE. W starożytności błękit był uważany za barwę barbarzyńców. W średniowieczu nastąpił wzrost jego popularności dzięki kultowi maryjnemu. Odcień powiązany z Maryją stanowiła ultramaryna. Spośród wszystkich kolorów w świetle słonecznym, niebieskie światło jest rozpraszane znacznie bardziej niż pozostałe kolory. Kolor błękitny kojarzy się z niebem, ale też z otwartą przestrzenią, wodą i morzem.

W wielu kulturach niebieski reprezentuje boskość i duchowość. W starożytności kolor niebieski pozyskiwano z kamienia lapis lazuli, który był równie drogi jak złoto. W XIX wieku zaczęto wytwarzać barwniki syntetyczne. Produkt o nazwie handlowej Indigo rein B.A.S.F. sprawił, iż odzież koloru indygo, niegdyś oznaka przepychu na równi z szatami barwionymi purpurą tyryjską, stała się typowym strojem pracowników fizycznych. Od lat 60. XX wieku dżinsy stały się podstawą garderoby i – jak stwierdził Giorgio Armani – „reprezentują demokrację w modzie”. Ostatnie badania wskazują na to, że ludzie w zdecydowanej większości wymieniają niebieski jako swój ulubiony kolor. Współcześnie kojarzy się on z uczuciem zaufania, spokoju i stabilności. Może obniżać ciśnienie krwi, spowalniać tętno i zmniejszać poziom lęku. Dlatego jest często używany w miejscach, które mają relaksować. W kulturze zachodniej kolor niebieski jest symbolem lojalności i wierności. True-blue oznacza szczerze oddanego człowieka. Niebieski to także kolor przyjaźni. Podarowanie niebieskiego kwiatu podkreśla duże znaczenie przyjaźni dla obdarowującego. Wyrażenie „niebieski ptak” oznacza człowieka niepracującego i żyjącego cudzym kosztem. Wspomina o tym fragment z Biblii: „Wejrzyjcie na ptaki niebieskie, iż nie sieją ani żną, ani zbierają do gumien, a Ojciec wasz niebieski żywi je”.

*) opisy kolorów zostały opracowane na podstawie Wikipedii oraz Sekretów kolorów Kassii St Clair

https://pl.pinterest.com/annaloza/blue/

W większości języków europejskich nazwa koloru RÓŻOWEGO nawiązuje do kwiatu róży. Kolor ten jest często używany w modzie dziecięcej oraz dziewczęcej, bywa więc czasem postrzegany jako infantylizujący. Różowy to jednak coś znacznie więcej niż kolor kwiatów i cukierkowych sukienek. Mocne odcienie różów cieszą się od dziesięcioleci wzięciem u silnych i odważnych kobiet. W kulturze zachodniej różowy kojarzony jest nie tylko z romantyzmem i walentynkami. W latach 70. XX wieku w Ameryce dokonano zaskakującego odkrycia dotyczącego pewnego odcienia jasnego różu. Badania wykazały, że zmniejsza on w ludziach agresję, został więc eksperymentalnie zastosowany do pomalowania więziennych cel. W końcu kolor ten stał się popkulturowym fenomenem i pojawił się w przestrzeni publicznej – w autobusach, na ścianach osiedli mieszkaniowych oraz w izbach wytrzeźwień; nieformalnie został nawet nazwany drunk-tank-pink czyli róż z wytrzeźwiałki.„Patrzeć przez różowe okulary” to inaczej widzieć we wszystkim dobre strony. Jest to metaforyczne określenie wyrażające skłonność do szukania pozytywnych cech w prawie każdej sytuacji. 

Kolor CZERWONY jest jedną z najbardziej intensywnych i porywających barw. Jego mocne i głębokie odcienie przyciągają uwagę i budzą silne emocje – nie tylko u ludzi. Nie jesteśmy jedynym gatunkiem podatnym na ten kolor. Małpy, takie jak makaki królewskie i mandryle, mają na pośladkach, twarzach i genitaliach obszary w kolorze wiśniowym, które wskazują na poziom testosteronu i agresji. W modzie kobiecej czerwona sukienka symbolizuje pewność siebie i seksapil. Czerwień kojarzona jest z pasją i miłością, ale również ze złością i niebezpieczeństwem. Często używana jest do przyciągania uwagi i skupienia jej np. na promocjach. W pomieszczeniach unika się malowania ścian intensywnie czerwoną farbą, ponieważ jest to kolor, który najsilniej stymuluje ludzką psychikę. We wnętrzach sprawdzają się stonowane, przyciemnione lub pastelowe odcienie czerwieni.

W Chinach czerwień jest symbolem fortuny i powodzenia, a tradycyjne prezenty pieniężne, zwane hongbao, wręcza się w kopertach barwy czerwonej laki. W zachodnich kulturach czerwony dywan podkreśla luksus i sławę. Koloru czerwonego używa się często do oznaczania organizacji charytatywnych i pomocy medycznej (czerwony krzyż). Może kojarzyć się również z rewolucją, wojną, komunizmem, śmiercią i walką. Tytułową „szkarłatną literą” w znanej dziewiętnastowiecznej powieści Nathaniela Hawthorne’a, jest znak hańby wyszyty na ubraniu głównej bohaterki. Najprawdopodobniej zwyczaj ten był autentycznie obecny w purytańskich społecznościach. Znakiem napiętnowania jest tu duża litera „A” w kolorze królewskiej czerwieni – od słowa adultery (ang. cudzołóstwo).

*) opisy kolorów zostały opracowane na podstawie Wikipedii oraz Sekretów kolorów Kassii St Clair

Percepcja koloru BIAŁEGO jest przykładem subiektywizmu w postrzeganiu kolorów. Każdy widzi barwę białą trochę inaczej. Wiele przedmiotów, które wydają się białe, w rzeczywistości są szare, ale w bardzo bladym odcieniu. Mimo iż na białych rzeczach widać zabrudzenia, kolor ten kojarzy się z czystością. Dawniej, aby ubrania wydawały się białe, trzeba było poddawać je intensywnej oraz drogiej obróbce, na którą stać było tylko bogatych, dlatego biel od dawna była powiązana z pieniędzmi i władzą. W kulturze zachodniej biel symbolizuje niewinność, a panny młode tradycyjnie mają suknie w tym kolorze. To kolor, który daje jasność oraz podkreśla minimalizm, cechujący np. „białe wiersze”. Opisywane w nich zjawiska i przeżycia opowiedziane są za pomocą jak najmniejszej liczby celnych słów i bez użycia rymów. W odbiorze wielu ludzi biel to coś pozytywnego i transcendentalnego, chociaż w kulturach wschodnich jest to kolor śmierci i żałoby. Przez wieki greckie i rzymskie ruiny kojarzyły się z białym kolorem. Dopiero w połowie XIX wieku archeolodzy stwierdzili, że klasyczne posągi i budowle były zazwyczaj malowane na żywe kolory. 

ŻÓŁTY to kolor słońca, jasności i witalności. Jest postrzegany jako ciepły kolor, kojarzący się z tym, co cenne i piękne. Najbardziej pożądany jest w wersji metalicznej. Wartość złota znalazła swoje odzwierciedlenie w języku – mówi się o „złotym wieku” i „złotej młodzieży”. „Złote usta” to zwrot określający autora wypowiedzi, która powszechnie stała się rozpoznawalna lub, ironicznie, autora niemądrego stwierdzenia. „Żółta łódź podwodna” to kultowy, pełnometrażowy  film animowany z 1968 roku, oparty na muzyce grupy The Beatles, zwłaszcza tytułowej piosence Yellow Submarine.

W psychologii koloru uważa się, że żółcie mogą stymulować umysł i pobudzać kreatywność. Kolor ten mocno zwraca uwagę, dlatego linie i znaki ostrzegawcze pomalowane są na żółto. W naturze żółte kwiaty przyciągają owady do zapylania. Nie wszystkie konotacje żółci są dobre. Niektóre naturalne żółte pigmenty są trujące, a u ludzi żółty kolor skóry jest nierzadko objawem choroby. 

Energetyczny kolor POMARAŃCZOWY emanuje pewnością siebie. Kojarzy się z ożywieniem i spontanicznością. Pomarańczowy potrafi zwiększyć entuzjazm i chęć do działania, a nawet pobudzić apetyt. Kojarzymy go również z ciepłem i witalnością. Moc tej barwy przekonująco ukazali impresjoniści. W centrum obrazu Impresja, wschód słońca Claude Monet umieścił jasnopomarańczowe słońce. Kolor pomarańczowy kojarzy się nie tylko z owocem i światłem słonecznym, ale też z zabawą. To kolor powiązany z młodością, wakacjami, radością i beztroską. Pojawia się także w ogniu, więc podświadomie utożsamiamy go z niebezpieczeństwem. Często jest używany, aby przyciągnąć uwagę. Kontrolki, światła, taśmy czy kamizelki są w kolorze pomarańczowym. 

Pomarańczowa Alternatywa to antykomunistyczny ruch happeningowy działający w kilku miastach Polski (mający swe początki we Wrocławiu) w latach 80. XX wieku.

*) opisy kolorów zostały opracowane na podstawie Wikipedii oraz Sekretów kolorów Kassii St Clair