60. Międzynarodowa Wystawa Sztuki – La Biennale di Venezia odbyła się od 20 kwietnia do 24 listopada 2024 roku. Kuratorem tej edycji był Adriano Pedrosa, a motyw przewodni brzmiał „Stranieri Ovunque – Foreigners Everywhere” („Cudzoziemcy są wszędzie”).

Wystawa miała miejsce w tradycyjnych lokalizacjach: Giardini, Arsenale oraz Forte Marghera. 

Polski Pawilon, zlokalizowany w Giardini della Biennale, prezentował wystawę wyłonioną w konkursie ogłoszonym przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Zachętę – Narodową Galerię Sztuki.

Dla zwiedzających dostępne były również liczne pawilony narodowe oraz wydarzenia towarzyszące na terenie całej Wenecji, oferujące różnorodne doświadczenia artystyczne.

Biennale Sztuki w Wenecji 2024 spotkało się z różnorodnymi opiniami krytyków i publiczności. Wystawa poruszała aktualne tematy migracji, tożsamości i przynależności, co znalazło odzwierciedlenie w prezentowanych pracach.

Recenzje podkreślały zarówno mocne strony, jak i pewne niedociągnięcia wydarzenia. Na przykład, w artykule opublikowanym na portalu „Format” zwrócono uwagę na imponującą architekturę wystawy oraz różnorodność prezentowanych form artystycznych, takich jak malarstwo, rzeźba czy wideo. Zauważono również, że prace nawiązywały do dziedzictwa kulturowego artystów, jednocześnie unikając odtwórczości, co stanowiło udane połączenie tradycji z nowoczesnością. Wystawa skłaniała do refleksji nad współczesnymi problemami społecznymi i kulturowymi. Biennale w Wenecji to nie tylko wystawy, ale także miejsce intensywnych dyskusji i refleksji nad kondycją współczesnej sztuki. Zwrócono uwagę na różnorodność prezentowanych prac oraz na to, że wydarzenie stanowi platformę do wymiany myśli i poglądów na temat aktualnych problemów społecznych i kulturowych.

Podsumowując, Biennale Sztuki w Wenecji 2024 zostało ocenione jako wydarzenie o wysokim poziomie artystycznym, które skutecznie łączyło różnorodne formy wyrazu z aktualnymi tematami społecznymi, oferując zwiedzającym bogate i wielowymiarowe doświadczenia.

Pawilon Polski zaprezentował wystawę zatytułowaną „Powtarzajcie za mną II”, stworzoną przez ukraiński kolektyw artystyczny Open Group. Wystawa „Powtarzajcie za mną II” to instalacja wideo, która porusza temat traumy wojennej migracji i przesiedlenia. Projekt ten stanowił odpowiedź na hasło przewodnie 60. edycji Biennale. Pawilon Polski, zlokalizowany w Giardini della Biennale w Wenecji, został oficjalnie otwarty 18 kwietnia 2024 roku. Choć sztuka nie jest w stanie zapobiec wojnie, to budzi emocje, które pozwalają nam nie być obojętnymi.

Od 11 do 13 października miałam przyjemność brać udział w  Akademii Coachingu, która odbyła się w Strykowie k/Łodzi. Zostałam zaproszona, żeby poprowadzić warsztaty dla ponad pięćdziesięciu coachów zrzeszonych w ICF. Narzędzia Zwrotnicy są cenione w środowisku osób związanych z branżą szkoleniową i coachingową. Poczułam się doceniona jako twórczyni narzędzi opartych o autorskie fotografie, ale też jako ekspertka od pracy z metaforą i obrazem. Część warsztatową poprzedził krótki wstęp dotyczący historii użycia fotografii w terapii i rozwoju osobistym. Opowiedziałam o pionierskich eksperymentach i odkryciach sięgających końca XIX wieku. Przeniosłam się między innymi do Francji, Stanów Zjednoczonych i Kanady, gdzie w drugiej połowie XX wieku zaczęto wykorzystywać zdjęcia w pracy z pacjentami i grupami terapeutycznymi. Powstawały konkretne wskazówki i zasady korzystania ze zdjęć. W pracy terapeutycznej sprawdzają się te robione przez samych pacjentów np. autoportrety, ale również portrety robione przez innych ludzi oraz albumy rodzinne. To bardzo ciekawa historia, tym bardziej ekscytująca, że w dzisiejszych czasach dostęp do fotografii jest niemal nieograniczony, a dane, które prezentuję poniżej ciągle się aktualizują.

Opowieść o wykorzystaniu fotografii w terapii i rozwoju osobistym uzupełniłam o wypowiedzi słynnych fotografów, które wraz z ich zdjęciami prezentuję poniżej. Dla mnie najbardziej wymowne jest zdanie wypowiedziane przez Minor White’a: Zdjęcia krajobrazowe są w rzeczywistości krajobrazami wewnętrznymi. Każde zrobione przez nas zdjęcie jest swoistym autoportretem.

Kolor ZIELONY jest barwą powszechnie spotykaną w naturze. Wiele kultur kojarzy ten kolor pozytywnie: z życiem, harmonią, naturą i wiosną. Badania wpływu kolorów na ludzką psychikę wykazują, że zieleń ma kojący wpływ na układ nerwowy. Na zielono maluje się wnętrza w szpitalach i halach fabrycznych, aby zmniejszyć stres związany z chorobą oraz pracą. Zielony jest stosowany w terapii kolorami, aby zwiększać uczucie harmonii i równowagi. Piosenka ze słowami Agnieszki Osieckiej „Zielono mi” opisuje mężczyznę, który dzięki obecności ukochanej kobiety odczuwa spokój. Powtarzając „zielono mi”, mężczyzna stwierdza, że choć świat jest zły, to jego uczucie sprawia, że wszystko nabiera sensu. Dzięki miłości jest on w stanie odzyskać równowagę i pogodę ducha. W niektórych okolicznościach zieleń może kojarzyć się z niestabilnością i losowością. Odnosi się to głównie do młodości oraz gier. Stoły w kasynach są zielone, podobnie jak stoły bilardowe, stoły do tenisa i boiska piłkarskie. 

BRĄZOWE barwniki były jednymi z pierwszych, jakich używała ludzkość. Wizerunki zwierząt i odciski dłoni odkryte na ścianach prehistorycznych jaskiń, swą tonację utrzymaną w ciepłych brązach i bordo, zawdzięczają pigmentom ziemi. Barwa brązowa jest w rzeczywistości bardzo ciemną barwą pomarańczową lub żółtą. Widać to wyraźnie, kiedy brakuje kontrastu z innymi barwami. W malarstwie brązy ceniono najbardziej na początku renesansu, służyły do tworzenia światłocieni. Znaczenie koloru brązowego zmieniało się na przestrzeni wieków, jednak często barwa ta kojarzona była z brzydotą, ubóstwem i przeciętnością. Kolor ziemi i błota to kolor kojarzący się z brudem. To także odcień gnijących liści i przeciwieństwo wiosennych, świeżych odcieni zieleni symbolizujących energię i życie. Brązy odegrały ważną rolę na polach bitew. Zastosowanie koloru khaki, a także wzoru moro, ułatwiało żołnierzom wtapianie się w otoczenie. 

SZARY to kolor, który jest mylnie kojarzony jedynie z melancholią, nudą, czy brakiem wyrazistości. To barwa pełna zaskakujących tajemnic i złożoności. Jest trudny do zidentyfikowania dla ludzkiego oka – kolor szary może wydawać się zbliżony do różnych odcieni, w zależności od oświetlenia i otaczających go barw. 

Kolor CZARNY jest barwą mroku, śmierci i żałoby, ale również mody. W równym stopniu odpycha i fascynuje ludzi. W kontekście modowym czarny jest symbolem elegancji. „Mała czarna” to sukienka uważana za klasykę. Czarny jest też symbolem wyrafinowania. W wielu kulturach jest kolorem żałoby i smutku. Czerń kojarzy się z kresem życia, ale jest również obecna na początku rzeczy. Kawałek czarnego węgla drzewnego w dłoni prehistorycznego artysty jest symbolem twórczych początków w dziejach ludzkości. Czarny kwadrat Kazimierza Malewicza uznaje się za pierwszy czysto abstrakcyjny obraz. 

*) opisy kolorów zostały opracowane na podstawie Wikipedii oraz Sekretów kolorów Kassii St Clair